Het Utrechts Studentenkoor en Orkest wordt dit jaar 65.

Ter gelegenheid van deze heuglijke gebeurtenis

mocht ik een tekst schrijven over noodlot en triomf.

De Nederlandse componist Douwe Eisenga werd uitgenodigd

daarop muziek te componeren.

Gister zat ik op een warme juni namiddag

bij de avant première in de Brigidakerk te Geldrop nieuwsgierig

op de stijve banken van dat religieuze huis.

Mensen in zomerkleren luisterden en keken

naar wel honderdtwintig jonge mensen

die met verve zongen en speelden.

Na het wonderschone Schicksal van Johannes Brahms was,

‘Voordat ik zag’ aan de orde

een werk voor koor en orkest.

Met de tekst heb ik proberen te zeggen

dat je het God niet kwalijk kunt nemen

als je leven in het honderd loopt.

God lost niks op bij wat er ook gebeurt.

Ze zegt geen woord,

ze zwijgt met zonlicht,

regen, vuur en wind

opdat jij zult geschieden.

Prachtig vond ik het.

Sereen, zo helder als water uit de kraan.

Al die jonge mensen, die met elkaar

onder leiding van de bezielende Gilles Michels

op Douwe Eisenga’s post-minimalistische klanken

mij tot diep in mijn botten wisten te raken.

Donderdagavond beleeft ‘Voordat ik zag’

haar wereldpremière in het Concertgebouw te Amsterdam.

Ga dat horen!