Ze waren met z’n drieën,
twee zwarte mannen
en een Vlaamse theatermaker.
We ontmoetten elkaar
op het zonnige terras van een 'gasthuis'
in Pretoria, Zuid-Afrika.
Ze wilden met Edith Leerkes en mij praten
over een plannetje voor Soweto,
het grootste 'township' van het Afrikaanse continent.
Ze vertegenwoordigden de non-profit Tsele Creative Society,
een theatergroep die zich vooral bezig houdt met het creëren en uitvoeren
van educatieve straattheaterprogramma's
voor en vaak met kinderen.
Voorstellingen in de Afrikaanse traditie
over dagelijkse gebeurtenissen
als verkrachting, aids en roofpartijen.
Ze wilden ook kunnen spelen als de weersomstandigheden beroerd waren,
een plek met een dak,
een plaats met muren,
een theater,
en vroegen ons om financiële steun.
We maakten een afspraak om te kijken
waar zo'n zaal zou kunnen komen.
Zij stelden voor om af te spreken in White City Jabavu,
een wijk in het hart van Soweto.
Daar waar ooit de zwarte opstand begon.
We beloofden elkaar
dat theater te gaan bouwen en noemden het The Miracle.
Het zal komen in het al bestaande
en goed gerunde beveiligde Ipelegen Community Center.
We zijn nu zo'n drie jaar bezig
om de zaken zo goed mogelijk in de steigers te zetten,
niet eenvoudig.
Het belangrijkste probleem is niet de bouw van het theater.
Het stapelen van stenen is eigenlijk een peulenschil.
Het echte werk is ervoor zorgen dat het Ipelegen Community Center
een behoorlijk bestuur en management krijgt,
dat de plannen voor meer dan 100% in eigendom heeft
en ondersteunt en kan ondersteunen,
zodat het centrum en het theater behoorlijk gemanaged gaat worden
en een succes wordt.
Zorgen voor een goed Miracle management
(financiën en administratie, programmering, marketing,
logistiek, onderhoud en veiligheid),
dat betekent het vinden van bekwame en toegewijde mensen
en het maken van een realistisch bedrijfsplan
en er vooral voor zorgen
dat de rest van het Ipelegen Center ook een facelift krijgt
zodat het verbouwde theater niet een vlag op een modderschuit wordt.
Het kost tijd.
Soms wil ik dat het sneller gaat dan mogelijk.
‘IJzer met handen breken, zo gaat dat niet,’
schrijft Harmen Oostra, onze man ter plekke.
‘Dit is een ander land met een verleden dat nog steeds heel erg doorwerkt in het heden
en waar dingen nou eenmaal tijd nodig hebben
en een ander tempo dan in georganiseerd Nederland.’
We hopen dat we voor de WK, al dan niet binnen, toch kunnen spelen.
Mafika, een van de mannen van het eerste uur, zal er dan niet bij zijn.
Hij stierf onlangs nog voor de kracht van zijn leven aan wie zal het zeggen.
Hij zal er in onze harten bij zijn.
Als, wanneer dan ook, The Miracle geen droom meer is.