Naar aanleiding van je mail, Tom:
de expositie in Brugge heet
“Je hoort alleen de geur”.
Ben in de weer met 14 doeken,
werk waaraan ik drie jaar geleden begonnen ben,
geïnspireerd door de gedichten van Selma Meerbaum-Eisinger.
Edith en ik vertoonden haar prachtige taal al in een reeks concerten
met als titel “Selma”, voornamelijk in synagogen.
Middelburg, Essen, Bielefeld, Amsterdam, Berlijn, Utrecht.
Deze maand doen we dat nog een keer in Soest
en in ieder geval bij de tentoonstelling in Brugge.
Eén gedicht, “Frühling”, verschijnt ook op “Songs in the Distance”,
het voornamelijk Engelstalige album waaraan we gisteren begonnen zijn.
De titel van deze CD is ontleend aan een zin
uit een verhaal van Anton Chekhov.
"Down below in the meadow the girls got up a round dance and sang songs...
and in the distance the singing sounded soft and melodious."
Een vertelling waarin je kunt lezen dat bij wezenlijke gebeurtenissen
in ons leven er altijd muziek is.
Een wereld zonder is niet voor te stellen.
Onder dezelfde titel zullen wij in het komende voorjaar
een aantal concerten geven in Londen, New York en Tokio.
Inderdaad,
we speelden heel lang niet in het Paleis van Schone Kunsten in Brussel.
De laatste jaren voornamelijk in Ancienne Belgique.
Goed idee om specifiek voor deze voorstelling
iets te doen voor de lezers van onze nieuwsbrief.
Laat je dat nog weten.
Heb inmiddels twee voorstellingen achter de rug.
Eén in Tambach, in de open lucht, met m’n rug naar een stuwdam,
naast een reusachtige pomp die het water van die dam
naar een kanaal pompte.
Weet niet of de mensen mij gehoord hebben.
Ze zijn de hele avond wel allemaal blijven zitten.
En ook gaan staan, waarschijnlijk om naar het stuwmeer te kijken.
De andere voorstelling was in Garpsen, bij Hannover.
Speelde daar, omdat mijn zoon verliefd geworden is
op een meisje uit de buurt, wiens moeder voorzitster is
van een culturele club.
Kon dus niet weigeren.
Het werd mede daardoor een geweldig vrolijke avond.
“De man op het schoolplein”
verschijnt daar niet,
zoals ik dacht,
bij Uitgeverij Kok, tegen de kerst.
Maar volgend jaar pas.
Dit in verband met het “Groot Verhalenboek van Alfred Jodocus Kwak”
en “Vader”.
Het zou te veel zijn.
Dat je dat nog weet, inderdaad.
Ons in de tachtiger jaren ter ziele gegane
tijdschrift voor maatschappij, kunst en cultuur, “Harlekijn”,
(eerste uitgave in 1970) stelde
– dat was nog een idee van meen ik mijn vader – de ereharlekijn in,
die destijds onder andere werd uitgereikt aan
Maarten Toonder (de schepper van Olie B. Bommel),
Willy Walden en Piet Muiselaar (Snip en Snap),
Jacob Olle (een held uit een lied van Rob Chrispijn),
Hetty Blok (om haar Nee-zuster),
de fantasiefiguur Cor Spijk,
mevrouw Hans Snoek (de oprichtster van het Scapinoballet;
zonder die Scapino-figuur zou ik nooit gedaan hebben wat ik nu doe),
de impresario John de Crane,
en de zojuist overleden Conny Stuart, een schat van een vrouw.
Mijn dochter Anne kan haar nauwelijks kennen
en toch heeft ze zoveel gemeen met deze allerhartelijkste collega.
Toen ik haar gezicht gisteren op het journaal zag,
ging er een steek van verdriet door mijn borst.
Een hele generatie voorbeeldigen verdween inmiddels:
Ko van Dijk, Toon Hermans, Paul Steenbergen,
Mary Dresselhuys, Wim Kan, Ramses Shaffy,
Ank van der Moer, Leen Jongewaard, Jan Blaaser,
Tom Manders, Wim Sonneveld,
mensen waarmee wij zijn opgegroeid.
Ellen Vogel leeft nog, Rijk de Gooyer en Hetty Blok en wie ik vergeet.
Morgen heb ik het laatste gesprek met Pamela Stuurhof
en Jessica van Tijn.
Zij volgen mij nu ruim een jaar, bij van alles.
Zij maken een documentaire in opdracht van de AVRO,
uitzending rond de kerst.
Er is een kleine kans dat deze film op het aanstaande Utrechtse Filmfestival,
als ze het redden met de montage,
haar première beleeft.
Ben reuze nieuwsgierig naar wat ze allemaal gekozen hebben
uit de ontelbaar geschoten beelden.
Eergisteren waren ze ook bij de voorstelling van “Juliette”
op het Koninklijk Conservatorium in Den Haag,
wat een prachtige avond werd.
Je bent toch wel bevoorrecht als je als kind
op zo’n gerenommeerd instituut mag studeren.
In het weekend samen met Edith en Henk van der Schalk
de laatste hand gelegd aan de geluidsmix van de DVD “Im Augenblick”,
de registratie die Aaron Rookus in de Philharmonie van Essen maakte
van onze voorstelling.
Het spat er af!
Hij heeft zijn regie anders dan bij televisie meer cinematografisch benaderd.
Handhold camera’s, zo dichtbij waren ze nog nooit.
Met een verbluffend resultaat.
Is theater vaak vaste-camera’s-traag op het scherm,
door zijn aanpak wordt het bijna documentaire.
Je bent er echt bij.
Ben heel nieuwsgierig hoe de reacties zullen zijn.
Binnenkort kun je onder de knop “Shows” bij “Video” op onze site
de eerste beelden zien.
Veel plezier vanavond bij AA Gent-Feyenoord.
Ik zal me voornamelijk bezighouden met Utrecht.
Groet,
je Herman van Veen